PO PIERWSZE: PRZEJRZEĆ

Bierzemy udział w różnych spotkaniach. Najczęściej mijamy się na ulicy, w windzie, tramwaju, w parku. Jeśli znamy trochę spotkane osoby, wymieniamy zdania, choć tematy naszych „rozmów” nie wychodzą poza pogodę czy wydarzenia sportowe.

Poważniejsze treści wymagają już większej znajomości interlokutora. Ale nawet wtedy rozmowa może pozostać na poziomie wypowiedzenia swojego zdania na jakiś temat, co w żaden sposób nas nie zmieni, nie wpłynie na nasze lub czyjeś życie. Czasem jednak idziemy do kogoś, by zadać nurtujące nas pytania. Wiemy lub przynajmniej spodziewamy się, że możemy u tej osoby uzyskać odpowiedź. Jeżeli pójdziemy, nie przemyślawszy, o co chcemy zapytać – stracimy czas.

Podobnie jest z tekstem. Warto go najpierw szybko przeglądnąć, dwa razy. Przeczytać spis treści, wytłuszczone śródtytuły, obejrzeć obrazki, zdjęcia, zwrócić uwagę na podpisy pod nimi. Może w tekście są wyróżnione ważne informacje… Dzięki takiemu szybkiemu zeskanowaniu (na jednej stronie nie powinniśmy zatrzymać się dłużej niż 5–10 sekund) wyrabiamy sobie zdanie, czego możemy się po tekście spodziewać, a to prowadzi nas do kolejnego kroku...

PO DRUGIE: PYTANIA

Kto zadaje najwięcej pytań? Oczywiście kilkuletnie dzieci, one najbardziej są ciekawe świata, a dzięki pytaniom, które często doprowadzają rodziców do… (to już zależy od cierpliwości rodziców, dokąd zostaną doprowadzeni), poznają świat i uczą się w tempie później już niespotykanym.

U większości z nas ta ciekawość zostaje stłumiona. Czasem boimy się zadawać pytania, by nie wyjść na ignorantów lub nieudaczników, a czasem po prostu żadne nie przychodzi nam do głowy.