Bardzo lubię czytać. Mam za sobą dzieciństwo i młodość wypełnione rozmaitymi lekturami i najczęściej nie były to lektury szkolne. Spędzałam miłe chwile w niewielkiej bibliotece dzielnicowej, gdzie przebierając w tytułach i autorach, wyszukiwałam różne smakowite pozycje.

W naturalny sposób książki stały się ważnym elementem życia rodziny, którą stworzyliśmy z moim mężem. Czytanie dzieciom było pierwszą i najważniejszą formą zabawy oraz sposobem na miłe spędzanie czasu. Szybko też nauczyłam się, że aby naprawdę czerpać przyjemność z czytania, muszę starannie wybierać książki. Wiadomo przecież, że jak jakaś pozycja spodoba się dwulatkowi, rodzic będzie ją musiał czytać po kilka albo nawet kilkanaście razy dziennie. Tylko naprawdę dobra literatura może przetrwać taką próbę (nie tylko pod względem jakości wydania).

Z przyjemnością wracałam do książek z mojego dzieciństwa. Przeżywanie na nowo przygód ulubionych bohaterów i przyglądanie się, jakie wrażenie wywierają one na własnym potomstwie – to bezcenne doświadczenie. Czytaliśmy Zaczarowaną gałkę od łóżka Mary Norton, a potem wszystkie tomy o rodzinie Pożyczalskich tej samej autorki. Z rumieńcami na policzkach śledziliśmy losy bohaterów Opowieści z Narnii Lewisa, bawiliśmy się przy czytaniu opowiadań dla młodszych dzieci napisanych przez Małgorzatę Musierowicz. To tylko niektóre z naszych pierwszych lektur. Co więcej, mój mąż, który nie znał większości wspomnianych książek, teraz bierze aktywny udział w tej przygodzie i czerpie ogromną radość z czytania dzieciom na dobranoc. Bo dobre książki dla dzieci to te, które będą uczyć i bawić także dorosłych.

Gdy nasze dzieci rozpoczęły naukę w trybie edukacji domowej, książki stały się głównym źródłem czerpania wiedzy. W gruncie rzeczy ogromnie cieszy mnie ten szał na wydawanie książek popularnonaukowych dla młodszych bibliofilów. Bogato ilustrowane, opatrzone przystępnym komentarzem specjalistów, nierzadko pasjonatów danej dziedziny – zachęcają do zgłębiania tematu. Jednak istnieje tu pewne niebezpieczeństwo zagubienia innego (poza edukacyjnym) waloru czytania książek.

Charlotte Mason, która ostatnio mocno mnie inspiruje, za podstawowe narzędzie nauki uznała opowieści. Według niej o wiele łatwiej zapamiętać fakty zanurzone w fabule niż suche daty czy nazwy. Takie historie, które niezbędne do nauczenia i zapamiętania wydarzenia przedstawiają w kontekście – na przykład – społecznym lub geograficznym, nazwała żywymi lub żyjącymi książkami. Bardzo dobrym przykładem tego typu dzieł mogą być powieści historyczne albo biografie. Myślę, że to jest dość jasne. Znacznie więcej zostaje w głowie po przeczytaniu Sienkiewicza czy Domańskiej niż podręcznika do historii.